DAARTIEN TEGE NOGGET.

Ze boelde nog gei jaor, de dreij dames. Späölde veur ‘t iers kómpetitie en hadde vaan de speulregels, gesjreve en oongesjreve, wienig tot gei benöl.
Dat wees z’ch al bijj d’n toss oet. Gein vaan de dreij wis ‘t versjèl tösse kop en mönt. Dus snapde Zjao tot heer en z’n kammeraote alle begrip móste opbringe veur de ‘meidskes’, es die euver de rand vaan de regels wouwe speule.

Zjao, triplètleijer, wón d’n tos.

Veur de dreij manskerels verleep ‘t speul ge-olied. De dreij vrojluij sjaggerneerde z’ch  wie langer wie mie. Veural triplètleidster Tina.
Meh ze heel häör frustratie bijnao verborrege. Tot ‘t twellef nöl woord. Nöl! ‘n Partijj verlere mèt daartien nöl... dat hètde: ‘n bloete koont! Dat wis Tina.

“Wat?” snoufde ze, “twellef nöl? Veer nog altied op nöl?! Dat kin neet. Veer höbbe e punt. Dat weit ‘ch zeker meh dat höbbe v’r vergete op te zètte.

“Tina,” fluusterde Maj, “dink ins nao. Veer höbbe dat bölke nog neet eine kier mage weggoeje! Dus nog noets ‘n mène gewonne.”

“Kin zien”, sjnawde Tina, meh toch höbbe veer e punt.”

Ze staok op ‘n eksplozief meneer de baon euver, riechting ‘scorebord’ en staok mèt ‘n brutaol sjnoets ‘t pinneke mèt oetdagende beweging in ‘t ierste leukske vaan hun rijjke. Twellef ein!

Zjeraar, d’n tiräör vaan Zjao ze triplèt maakde de partijj oet mèt ‘ne carreau. Ze naome de fillesetaties vaan de dames mèt ‘ne flawwe griens roond huin lippe in óntvangs en daankde hun veur de plezerige partijj. Wie de dreij gratieje de baon verlete staok Zjao z’n twie han rieting Pertrus en kerremde:

“Meh me lepke!”

Zoeken