SLECHTE BOELS

 

‘t Góng tegenein op, de teas vaan de twie geroutineerde aw kerels en vaan twie oonervare teenermeidekes, ‘n bloonte en e brunètsje.
Dat zaot die twie maander neet lekker. De partijj sjievelde hun es druug zand door de vinger. Oonsportief perbeerde eine vaan die aw bök de bloonte psychologisch oet häör doen te hole.
Heer moonsterde de boels die ze in häör han koesterde en sjamperde: “Die douge neet.”

“Ao neet?” zag ‘t keend huugs verwoonderd. “Mie broor heet dao ‘nthans jaorelaank mèt gegoejd. Heer heet z’ch nuije gekoch.”
“Wie zwoer zien die?” vroog de perfessor.
“Die dreij bijein?” vroog de bloonte oonzeker.
“Nein! Eine, netuurlik.” De maan zöchde naodrökkelik euver zieväöl ónnuzelheid.
“Dat weit iech neet”, veróntsjöldigde de bloonte. “Iech boel pas vief maond.” Dat zaogste ouch aon häör speul. Es ze häöre boel in de buurt vaan ‘t but kraog gelag straolde ze.

Oonder ‘t goeje bleef demaan vervelend doen. “En wat is dat veur e mèrrek?”
“Mèrrek?” vroog zie en keek beteuterd nao deen eine boel dee ze nog in häör han had. Hadde boels e mèrrek zoe wie oto’s?
“En de nómmer óntbrik en ‘t gewiech”, dramde heer door en sjödde mèt z’ne kop. Wat ‘n aonfluiting. Speul tege zoeget! “Alle graveringe zien eweggeslete, meidske.
Zoe’n boels douge neet mie.”  Heer stapde in de cèrrekel en rolde hunne lèste bal bekans biberon.
“Daartien”, moompelde heer, zjus zoe ‘stèl’ tot de meidekes ‘t dudelik huurde.

‘t Brunètsje stoetde häör vrundinneke aon: “Diech bis. Iech höb niks mie. Dao ligk daartien. De mós tirere.
“Dat kin iech neet”, zag zij meh de zaogs aon häör snuutske tot ze dee blinkentige boel weg wouw höbbe.
onwenig zwejde ze häören erm wied nao achtere, haolde oet en... misde boel finaal! Meh ze goejde wel de
ganse saarnoondemieljaar doorein. Wie alles stèl laog hadde de meidekes vief punt en waos ‘t partijj.
Naotot ze z’ch ‘n hand hadde gegeve moompelde de bloonte tege ‘t brunètsje:

“Dee zag tot mien boels neet dougde.” Zjus zoe ‘stèl’ tot dee maan ‘t huurde.

 

 

Gesjreve door Jo Caris.

Zoeken