WÄÖRD.

Zjao späölde mèt ze zäönsje vaan twellef en dee ze vrundsje vaan èllef tege dreij dames-op-leeftied.
De jungskes späölde hiel leuk en hadde ouch nog get gelök.
De dreij vrojluij, d’rop gebrand veur te winne vaan die rot grejehs, sjaggerneerde z’ch. Touwgegeve, de jungskes doge mesjiens get irritant in hun enthousiasme -tot ze aon de winnende hand waore.
En wie weijer ze veur kaome te stoon wie dudeliker de dames lete merreke tot ze z’ch geel en greun sjaggerneerde.
Zjao kraog de knölkes neet in ‘t getuug en perbeerde daorum bijj de dreij dames begrip te kweke veur ‘t gedoons vaan zien pupille.
Meh toen maakde d’n èllef jaorige de partijj oet mèt vief punt inins! Vaan ach-veer nao daartien-veer.
Iers knoterde de dames get oonderein. Toen riechde de jongste z’ch tot Zjao en kraog dee ze vèt. Dit waor neet sportief en dat neet ierlik en eigelik had... en heer had... en zie zouwe...
Zjao waor d’roet. Wouw z’n ekskuus aonbeje veur... dat wis ‘r neet zoe zjus. Meh wie daan ouch, heer kraog häör priddekatie mer neet oonderbroke en besloot, eigelik noedgedwónge,
te beröste in stèlzwiege en niks, meh daan ouch niks mie trök te zègke.

Tot zien verwoondering stopde de kwebbel obbins gans oonverwachs. De hoors de wind weer roesje in de blaajer en de veugelkes weer fluite .
Toen zag de medam: “Heij, diech, zègk ins get trök daan kin iech ouch weer get zègke.”
Zjao dach bliksemsnel nao, besloot te blieve zwiege, drejde z’ch mèt z’ne rögk nao de kwebbeleerster, bókde z’ch en toen woord ‘t gekwinkeleer vaan de veugelkes euverstump door
e geluid esof ‘ne lap liene-vaan-‘ne-cent-‘t-èl woord doorgesjäörd.

Dao had de “dame” neet vaan trök.

Zoeken