TWELLEF  - TWELLEF        

 

Wee ‘t iers daartien punt had waos gewonne.

Nao bekans oonderhaaf oor speule waos ‘t twellef twellef. Zjao plaotste ziene lèste boule... bekans op ‘t but! “Partijj!” jubelde heer.

“Niks devaan”, sjókkeerde Herman. “‘ch Höb nog ne boel.” ‘t Waos d’n alderlètste.

‘t Woord batsekniepe! Tireerde heer? Nei-nein, heer lag bijj! Traog rolde deen alderlèste boel nao ze pläötske... ouch bekans op ‘t but!

“Partijj!” jubelde noe Herman op zien beurt.

Meh dat óntkinde Zjao weer, mèt alle geweld: “Veer blieve ligke, sjele! Loer mer.”

De aofstande vaan de twie boels tot ‘t but... mèt ‘t heilig oug zaogste dao gei versjèl tösse.

“Mete!” zag Zjao tege Herman. “Diech, want gëer höb ‘t lèste gegoejd.”

Herman deepde ‘ne meter oet z’n tes en zat z’ch mèt z’n aw krakende kneuk op z’n huukskes: “Twintig sentimeter...’ kreunde heer tege ziene boel, “en... ‘nen have milimeter”, veugde heer d’racteraon. Toen meetde heer de boel vaan Zjao: “Twintig sentimeter ... en ‘ne ganse milimeter! Zuuste, kloetmevee, veer ligke” Z’n kneuk kraakde obbenuijts wie heer euverind kaom: ”Diech bis sjeel. Neet iech, Meet mer nao”, daagde heer Zjao oet.

Zjao pakde ziene meter, bókde z’ch eve meujelik es Herman zoezjus, pitsde ein oug touw en sneerde effe later: “De kins neet mete, knakker, veer ligke! Op ‘nen have milimeter.

Veur aon ‘t gevrijgels ‘n ind te make woord ‘ne oonpartijjdige maan verzeuk sjeidsrechter te speule en de beslissende meting te verriechte. Dee daartien of dee daartien. ‘t Beteikende wins of verluus! E punt vaan ‘t groetste belang.

“Hans, kom ins!” Wie daan ouch, de meting vaan Hans woord geaksepteerd. Hans kaom en ‘t ierste wat heer vroog waos:

“Heet iemes ‘ne brèl veur m’ch?”

Herman en Zjao höbbe mer ins get gelache.

Zoeken